Lex Harding en Look Boden: piraten, pioniers en nog altijd in de lucht

 

Herinnert u zich deze nog-nog-nog? Wie dit niets zegt, kent Lex Harding en Look Boden waarschijnlijk ook niet. Voor veel mensen die de zeezendertijd in de jaren ’60 en ’70 bewust meemaakten, ligt dat anders. Daarvoor zijn deze voormalige radiodiskjockeys legendarische namen. Hoewel ze inmiddels beiden de 70 gepasseerd zijn, zijn ze nog altijd actief met radio bezig.

 

[tekst:] Music was my first love and it will be my last. De tekst van het nummer Music van John Miles is Lex Harding (73) en Look Boden (71) op het lijf geschreven. Muziek en het medium radio bepaalden grotendeels het carrièreverloop van Harding, en dat van Boden voor een deel, en speelt ook in hun persoonlijk leven een belangrijke rol. En wat doe je dan als je favoriete muziek te weinig aan bod komt in het huidige radiolandschap, dan richt je je eigen radiostation op. Harding, die officieel Lodewijk den Hengst heet, begon in 2015 internetradiozender LX Classics en Boden werkt aan een nieuwe doorstart van Radio 227, eveneens via internet. ‘De zendvergunning is binnen en binnenkort (in september/oktober 2018, E.S.) gaan we live’, zegt Boden. Net als bij LX Classics zal op Radio 227 nonstopmuziek te horen zijn uit met name de jaren ’60 en ’70.

Eerste popstation van Nederland

Op beide zenders komen ongetwijfeld nummers voorbij die zij ook draaiden op de plek waar hun wegen elkaar voor het eerst kruisten. ‘Dat was in 1967 bij Radio Dolfijn op zendschip Laissez Faire voor de Engelse kust’, vertelt Harding. ‘Een op Nederland gerichte piratenzender die easy listening draaide, net als Veronica toen trouwens.’ ‘Ik was daar eind 1966 begonnen’, geeft Boden aan. ‘Tijdens een storm in februari 1967 brak de zendmast en waren we een tijdje uit de lucht. Daarna zijn we doorgegaan als Radio 227. Dat was het eerste popstation van Nederland. Het heeft nog geen vier maanden bestaan (het station stopte vanwege een naderend verbod op zeezenders van de Britse overheid, E.S.), maar de impact ervan was, met ongeveer 3 miljoen luisteraars in de Benelux, heel groot.’ Harding: ‘We deelden het schip met de Engelse zender Britain Radio waar ervaren diskjockeys werkten. Van die Engelsen leerden we het vak. En van Tony Windsor, oftewel tie double you, onze Australische programmaleider bij Radio 227 waaraan ik de naam Lex Harding te danken heb.’

Populairste dj van het land

Kort na het verdwijnen van Radio 227 ging Boden in militaire dienst. Daarna maakte hij nog radio bij de AVRO en TROS. Vervolgens ging hij de detailhandel in en richtte hij franchiseketen Multishop Boden op. Radio bleef zijn grote passie en dat leidde in 2002 tot de oprichting van de eerste Nederlandse 40plus easy listening-zender met een voor de doelgroep bekende naam: Radio 227. Boden: ‘De kosten waren uiteindelijk helaas te hoog en daardoor gingen we in 2012 van de kabel. Maar binnenkort zijn we dus terug, op internet.’

Look Boden (l) en Lex Harding (r)
De oude Radio Veronica studio, waar het voor Lex begon.. (met dank aan Rock Art voor de gastvrijheid!)

Harding ging in oktober 1967 aan de slag bij Radio Veronica. Bij die zeezender groeide hij met programma’s als de Lex Harding Show, Lexjo en Top 40 uit tot de populairste dj van het land. Als zijn toenmalige populariteit ter sprake komt, reageert Harding laconiek: ‘Ik heb de mazzel gehad dat ik op de juiste tijd op de juiste plaats was. Op een gegeven moment had ik zoveel zendtijd, dan word je vanzelf populair. En bovendien, er luisterden heel veel mensen, want er was nauwelijks concurrentie. Er was één popstation in die tijd, en dat was Veronica.’

Boden vindt dat Harding zich met dit antwoord tekortdoet en zegt: ‘Lex bleef zichzelf. Hij kwam op de radio over zoals hij was. Dat kwam over en sloeg aan. En hij draaide de juiste muziek, hè?’ Harding: ‘In tegenstelling tot de dj’s van nu hadden wij heel veel vrijheid. De platen die we draaiden, zochten we zelf uit. Ik deed veel drive-inshows en kende mijn luisteraars daardoor goed. Ik had een goede wisselwerking met hen en wist wat zij wilden horen.’

Veel te veel geouwehoer

Veronica verdween noodgedwongen als zeezender en trad halverwege de jaren ’70 toe tot het publieke omroepbestel. Harding ging mee, werd er onder meer directeur radio en presenteerde tot 1989 de top 40. Als mediapionier en ondernemer was hij daarna – en gedeeltelijk daarvoor – betrokken bij de oprichting van onder andere Sky Radio, RTL Véronique, Radio 538 en TMF. Daar nam hij in 2000 afscheid om tijd te maken voor andere zaken, waaronder fanatiek tuinieren. Het professioneel met muziek bezig zijn, mist hij niet. ‘Integendeel, ik vond het juist een opluchting dat ik niet alles meer hoefde bij te houden. De interesse in radio is, als vakidioot, wel gebleven. Ik luister naar alles, maar houd dat vaak niet langer dan een half uur vol. Er wordt veel te veel geouwehoerd.’ Boden knikt instemmend. Harding: ‘Van de huidige dj’s steekt Rob Stenders er met kop en schouders bovenuit. Die weet meer van muziek dan alle anderen bij elkaar. Edwin Evers en de nieuwe presentator van de top 40, Ivo van Breukelen, vind ik ook goed.’ Boden: ‘En vergeet Gerard Ekdom niet. Die heeft ook veel muziekkennis, blijft zichzelf en maakt goed contact met zijn publiek.’

Lexjooo

Hoewel Harding niet zo van het terugblikken is, verscheen eind vorig jaar een door popjournalist Tjerk Lammers geschreven boek met een 4cd-set (Lexjooo, de geschiedenis van de popmuziek in 78 songs) waarin hij aan de hand van die popsongs terugkijkt op zijn carrière. ‘Ik ben ervoor benaderd en wilde het alleen doen als Tjerk het zou schrijven. Zelf ben ik eigenlijk nooit met vroeger bezig. Ik heb ook niets bewaard uit die tijd. Wat ik had, heb ik weggeven, waaronder aan het 192 Museum. Alleen als het om muziek gaat, leef ik in het verleden. Voor mij zal de muziek uit de jaren ’60, ’70 en ’80 nooit overtroffen worden. Als je Jimi Hendrix hebt zien opkomen, om een voorbeeld te geven, is alles wat daarna komt toch echt minder.’

Hardings Lexjooo inspireerde Boden om eveneens aan een boek te gaan werken. Daarin wil hij met veel foto’s de geschiedenis vastleggen van Radio Dolfijn en Radio 227 en de tijd waarin popmuziek op de radio een schaars goed was.

Tekst:  Erik Stroosma

Foto’s:  Studio Jan Fähmel