De carrière van Rolf Dekens: “ik leef mijn droom”

Links Rolf Dekens samen met z’n focus puller (camera assistent) Alyssa van Veen.

De man die het overzicht houdt, een generaal met een headset of ‘gewoon’ Director of Photography: Rolf Dekens (40) is het allemaal. Opgegroeid in Strijen, reist hij nu de wereld rond voor zijn beroep, met als uitvalbasis zowel Amsterdam als Los Angeles.

Kinderdroom

“Ik wilde vanaf mijn twaalfde al cameraman worden, gewoon een camera op mijn schouder hebben. Ik zag de film Jurassic Park en toen wist ik het zeker: hier ga ik mijn leven aan wijden, om dit vak te mogen uitoefenen. Dan heb je nog een lange weg te gaan: eerst de havo, dan nog worden toegelaten op de Filmacademie… Op de Filmacademie leerde ik een regisseur kennen: Tim Oliehoek. Hij was meteen al heel succesvol en populair. We hadden en hebben een klik: hij vroeg me na de academie meteen voor opdrachten. Ik hoefde dus geen kabels te slepen of lenzen te poetsen: ik mocht meteen aan de slag als een jonge cameraman. In die eerste jaren heb ik al relatief snel veel ervaring opgebouwd. Daar heb ik geluk mee gehad.”

Doorbraak

“In 2004 heb ik de speelfilm ‘Vet Hard’ mogen maken met regisseur Tim Oliehoek. Door die film kon ik op jonge leeftijd bewijzen dat ik dat soort grotere producties aankon. Dat was een film van vier miljoen euro: op die leeftijd en voor Nederlandse begrippen is dat een fors budget. Die film kreeg goede recensies en werd goed bezocht, dat was meteen een soort kwaliteitsstempel voor mij. Achteraf is dat dus een soort doorbraak geweest, maar op dat moment was het heel logisch. Ik wilde het al zo lang en het is gewoon te gek, dus ik dacht: we gaan gewoon door. Tegenwoordig hebben de grote producties die ik doe een hoger budget, er gaat behoorlijk wat geld in om.”

Opname boven Hollywood.
Sneeuw, ijs en koude:
opnamen gaan door!

Goede vriend en regisseur Tim Oliehoek over Rolf Dekens!

Rolf Dekens heb ik in 1997 ontmoet op de Filmacademie. Ik wist meteen: dat is mijn filmmaatje. Zijn energie en visie is besmettelijk op de gehele crew. Met zijn humor en creativiteit trekt hij de kar van het filmproces. Rolf ademt film, leeft voor film, het is absolute noodzaak voor hem. Als 25 jarige broekies mochten we samen onze eerste grote speelfilm “Vet Hard” maken en vanaf die tijd leken we onafscheidelijk. De laatste jaren zijn we allebei een andere richting op gegaan. Dat heeft voor ons beiden geen windeieren gelegd. Nu zijn we allebei ‘echt’ volwassen en als we elkaar weer kruisen hoop ik ooit dat droomproject samen met de awesome Rolf Dekens N.S.C. te draaien. Maar ik ben vooral bevoorrecht dat ik hem als vriend heb. 

Generaal met een headset

“Vaak raak ik niet eens een camera aan. Ik heb een team van cameramensen, omdat ik eindverantwoordelijk ben voor het beeld van de productie. Dat betekent dus niet dat ik altijd met een camera op mijn schouders loop; als een generaal met een headset loop ik dan iedereen te vertellen wat de bedoeling is. Dat is in nauwe samenwerking met een regisseur. De cameraman is zo goed als de regisseur: je kan het allemaal wel bedenken als cameraman, maar als de regisseur doorgedraaid is heb je er niks aan. Dat heb ik in achttien jaar overigens maar één keer meegemaakt. Meestal werk ik met regisseurs die beter zijn dan ik, daar leer ik meer van. Naast van regisseurs, leer ik ook veel van bioscoopfilms. Iedere keer dat ik kan, ga ik: alles wat nu draait heb ik gezien. Als het een goede film is, zit ik helemaal in het verhaal. Als het een beetje verzwakt, ga ik op shots letten. Helemaal onbevangen naar een film kijken kan ik dus nooit. Soms zie ik iets en dan denk ik: hoe hebben ze dat gedaan? Dan ga je die cameraman opzoeken en zie je dat hij 55 is en dan denk ik vaak ‘Oh gelukkig, dan heb ik nog even.’.”

1500 Beslissingen

“Op een draaidag staan al je zintuigen open, je hebt een supersonisch gehoor: ‘set-oren’ noemen we dat. Heel veel dingen worden hardop gezegd zonder dat het naar jou toe wordt gericht, maar het is wel belangrijk om te weten. Daarnaast heb ik ook nog een oortje en een headset. Er komt overal informatie binnen, het is echt te gek. Een draaidag is standaard twaalf uur, maar heel vaak gaan we eroverheen, ik denk dat ik meestal rond tien uur ’s avonds klaar ben. Je rijdt ook nooit naar huis na werktijd, want vaak zit je ver weg. Ik vind dat heerlijk, ik ben verslaafd aan die adrenaline van de set, er gebeurt zo veel. Je moet met allerlei veranderingen en meningen rekening houden: techniek, weer of een scène die niet helemaal klopt. Zo neem ik al snel 1500 beslissingen op een draaidag.”

Dromen

“Een uiteindelijk doel heb ik niet, ik geniet enorm van de reis die ik nu aan het maken ben. Het is niet zo dat ik alleen maar in de toekomst leef en een doel moet halen om gelukkig te zijn. Ik heb nu alle luxe en avonturen van een popster, maar dan anoniem. Ambities heb ik wel; die liggen bij de grotere Engelstalige producties. Een productie met Tom Hanks lijkt me bijvoorbeeld fantastisch. Dat soort grote acteurs die iedereen kent, dat soort producties lijken me prachtig. Maar, als het niet lukt, ben ik absoluut niet doodongelukkig. Als ik blijf proberen, faal ik nooit, tot ik het lootje leg. Ik vind dat je de lat heel hoog moet leggen voor jezelf en dat je dromen groot moeten zijn, want niemand doet het voor je. Desnoods word ik achter mijn rug om uitgelachen, dat boeit me niet. Ik leef mijn droom.”

Samen met topregisseur Tim Oliehoek.
Professionele setting!

Tekst: Karel de Schrijver
Foto’s: Studio Jan Fähmel